
Svetlana en Yuriy Panteleenko, een Russisch echtpaar, hebben letterlijk een knuffelbeer als huisdier. Het echtpaar adopteerde Stepan de beer toen hij een weesjong van 3 maanden oud was en brachten hem onder bij hun eigen thuis.
Stepan werd door enkele jagers in een bos gevonden en verkeerde in erbarmelijke toestand. Niemand dacht dat de beer het zou overleven, maar de twee besloten hem een kans te geven en namen de beer mee naar huis.

Verrassend genoeg herstelde de welp, dus het paar nam de beslissing om hem een permanent huis aan te bieden en adopteerde hem. Drieëntwintig jaar later woont Stepan nog steeds bij hen in hun huis in Moskou, Rusland. Hij maakt nu deel uit van het gezin en de drie gaan zelfs 's avonds samen televisie kijken!
Ook al heeft Stefan nooit in het wild geleefd en is hij gedomesticeerd, het instinct van een beer kan nooit volledig worden uitgeschakeld. Onthoud dat beren toproofdieren zijn die daarom extreem gevaarlijk zijn. Toch zei het stel dat ze zich geen zorgen maakten over Stephans wilde instincten. Hij houdt van mensen en is een sociale beer – ondanks wat mensen misschien denken, is hij helemaal niet agressief. Stefans menselijke moeder zei: We zijn nog nooit door hem gebeten. Het valt natuurlijk niet aan te raden om zomaar een beer in huis te nemen, maar het echtpaar zal na 23 jaar als geen ander weten hoe met de beer om te gaan.
Dieren behoren tot het wild en vrij te zijn. Maar dit is de op één na beste optie om thuis te wonen en geliefd te zijn. Niet in een dierentuin of circus.
Populair nieuws
Laatste reacties
- Normaal zeg je "keurig gedaan", nu zou ik willen "goed geplukt"...bah!!Eddy04-05-2026
- Wel zorg en opvang....waar dan?Eddy04-05-2026
- Wat een drukte om deze MOORDENAAR!! en de dames die zijn vermoord door hem? de ouders hebben door dit misbaksel levenslan!! voor de hongerige LEEUWEN smijten!! probleem opgelost!!cornelisamsterdam24-02-2026
- Geniet maar Mart,en trek je maar niks aan van die azijnpissers,als of het jou schuld is dat ze daar in de regen zitten ,wat een giller.Harime29-11-2025
- Kan het ook dramatischer.Harime16-04-2025
- Arme honden!!!!snoopy03-02-2025
- Ik verloor in 1992 een voldragen jongen die wij Gabriel hebben genoemd. Mijn middelste zoon was dan 9 jaar. Toen hij tegen de 20 was heeft hij ons verhaal van onze Gabriel aan Douwe Bob verteld in Groningen. Ik gun Anouk en Douwe Bob hun rouw verdriet en als ervaringsdeskundige heb ik zeker begrip hiervoor. Wat mij tegen de borst stuit is de snelheid waarmee gegevens duidelijk overeenkomend met mijn gezins verlies in 1992 een soort ready-made lied geschreven, geproduceerd en op de radio te beluisteren zijn binnen 12 dagen na het verlies van Anouk en Douwe Bob's zoon. Wij hadden zeker geen commerciële energie gehad zo snel na ons verlies zoiets te ondernemen en alle ouders van overleden kinderen dat ik ken hadden dit ook niet kunnen bewerkstelligen. Wij voelen nu dat ons aan DB vertelde geschiedenis door mijn autistische tiener zoon nu door hem te grabble is gedaan. Ik heb alle ruimte om Anouk haar verhaal te willen horen.GabrielsMem31-01-2025
- Gecondoleerd, voor de familie Vrienden ,, kennissenLeo22-09-2024
- Natuurlijk, wij draaien voor de kosten op, die de Oekraïners niet hoeven te betalen. Waar draaien we niet voor op.Harime15-09-2024
- relatie,s gehad `van 6 jaar 1 van een jaar , tussen door wat scharrels,maar wat ik in dit programma zie, dat noem ik gewoon geilheid,wat ik dus niet in het programma zie is totaal niets, een klik moet je direct hebben van beide kanten, en niet zgn naar elkaar toe groeien, volgens mijn opinie is,,,,,het wordt allemaal gespeeld, geloof mij nou maar, niemand heeft die klik. ga dan maar gelijk naar huis toe, maar de kijkers vinden het prachtig. ik vind het ook leuk, en ik kijk alleen maar om te zien hoe iemand een blauwtje loopt hahaha, ooooh wat heerlijk. hahahaLeo14-09-2024


