Hoe MyCoke de meest populaire virtuele hangplek werd (en plotseling weer verdween)

Voor velen was het veel meer dan een marketingtruc van Coca-Cola, het was een tweede thuis, een plek om vrienden te maken, muziek te mixen en je creativiteit de vrije loop te laten. En toen verdween het plotseling weer waardoor alleen herinneringen overbleven.

Het verhaal van MyCoke begint in januari 2002, toen Coca-Cola besloot dat het tijd was om de jeugdmarkt op een nieuwe, innovatieve manier te benaderen. Het bedrijf wilde niet gewoon een website met wat spelletjes. Nee, ze wilden iets groters, iets waar jongeren uren konden doorbrengen.

Het internet was nog relatief nieuw, avontuurlijk en er viel nog veel te ontdekken. Chatten en spelletjes spelen waren toegankelijker en populairder dan ooit. Bedrijven speelden daar handig op in. 

De opdracht werd gegeven aan Studiocom (later VML Inc.), een digital agency uit Atlanta, maar ze hadden hulp nodig. En wie kon ze beter helpen dan Sulake Corporation, het Finse bedrijf dat al naam had gemaakt met Habbo Hotel? Een naam die je waarschijnlijk bekend voorkomt. 

Sulake had de technologie, de ervaring en het inzicht in wat jongeren wilden. Sinds 2000 was Habbo Hotel een enorm succes gebleken, en Coca-Cola wilde een stukje van die magie. Het resultaat was een virtuele wereld die sterk leek op Habbo, maar dan in Coca-Cola's kenmerkende rood-wit kleurenpalet.

Waar Habbo Hotel zijn eigen identiteit had, was MyCoke duidelijk een marketingtool, maar dat deed niets af aan de pret die spelers eraan beleefden.

De website ging live onder de naam Coke Music en trok vrijwel direct een enorme schare fans. De timing was perfect: jongeren zochten naar online hangplekken, sociale media zoals we die nu kennen bestond nog niet en de mogelijkheid om een eigen virtuele ruimte te creëren en muziek te maken was ongelooflijk aantrekkelijk.

Als je voor het eerst inlogde op MyCoke, werd je gevraagd om je avatar te maken – geen gewone avatar, maar een "V-ego" (virtual ego). Met baggy broeken, streetwear en verschillende kapsel- en gezichtsopties kon je jezelf creëren zoals je wilde zijn, of in ieder geval zoals je wilde dat anderen je zagen.

Het was eigenlijk best geavanceerd voor die tijd, vooral als je bedenkt dat dit allemaal in een webbrowser draaide via Macromedia Shockwave (later Adobe Shockwave).

Een interessant detail: Coke Studios was alleen online beschikbaar tussen 10:00 's ochtends en 02:00 's nachts. Dit was waarschijnlijk een manier om serverkosten te beperken en technische onderhoudswerkzaamheden uit te kunnen voeren.

Voor Nederlandse spelers betekende dit dat het tijdsverschil soms in hun voordeel werkte, terwijl anderen zich moesten beperken tot bepaalde uren. Een Britse versie van het spel draaide apart tot 31 juli 2006.

Eenmaal binnen in de virtuele wereld opende zich een universum van mogelijkheden. Je kon rondlopen door verschillende publieke ruimtes gebaseerd op echte steden zoals Tokyo, London, San Francisco, Sydney, Mexico, New Orleans, Miami, Seattle, Moscow, Rio de Janeiro, Alaska en zelfs een fantasielocatie genaamd Neptune.

Elke locatie had zijn eigen sfeer en aantrekkingskracht. In deze publieke ruimtes kon je andere spelers ontmoeten, kletsen, dansen en vooral: muziek draaien. Het is je misschien nu moeilijk voor te stellen maar het was voor die tijd een behoorlijke happening en het zag er allemaal piekfijn uit.

Het zijn de vroege jaren 2000, de inbelverbinding met de telefoonlijn die op kruipende snelheid verbinding maakt met het internet is zojuist verleden tijd en de hele wereld is toegankelijk via je je beeldscherm. Honderden poppetjes dansen op je scherm, je kunt kamers inrichten, muziek maken en met vrienden kletsen. Het was allemaal immens populair. 

Maar zo hard als het op kwam, stortte het op het voortdurend veranderende internet ook weer neer. 

Het briljante aan MyCoke was het economische systeem. In plaats van gewoon "coins" of "credits" heette de munteenheid "decibels" (DB). Een knipoog naar de muzikale focus van het platform. En er waren talloze manieren om aan die felbegeerde decibels te komen.

De meest voor de hand liggende manier? Virtuele Coca-Cola drinken natuurlijk. Overal in de wereld stonden kratten, automaten en koelkasten vol met virtuele flesjes Coke. Tien keer per dag kon je zo'n flesje pakken en kreeg je een berichtje: "Je hebt 10 DB's ontvangen!" Het leverde maximaal 100 decibels per dag op niet veel, maar het was gratis. Uiteindelijk was het platform natuurlijk één groot reclamebord van Coca-Cola. 

Veel lucratiever was het maken van muziek. MyCoke had een ingebouwde muziekmixer (vergelijkbaar met de Trax-functie in Habbo Hotel) waarmee spelers hun eigen tracks konden samenstellen. Je kon in de rij staan bij een podium in een van de publieke ruimtes, je nummer draaien, en andere spelers konden je een "thumbs up" of "thumbs down" geven.

Elke thumbs up leverde 10 decibels op. Voor populaire DJ's kon dit een goudmijn zijn: sommige spelers ontwikkelden een echte fanbase die bij al hun optredens kwam kijken. Af en toe verschenen echte beroemdheden om hun muziek te draaien. 

Een van de meest innovatieve aspecten van MyCoke was de integratie met het fysieke product. Coca-Cola lanceerde het "My Coke Rewards" programma (ook wel "Coke Caps" genoemd), waarbij je codes van speciaal gemarkeerde flessendoppen kon invoeren op de website. Dit was lang voordat QR-codes en app-integraties normaal werden.

Het systeem werkte als volgt: je kocht een flesje Coca-Cola, draaide de dop eraf, en vond daaronder een code. Die code voerde je in op de website en dan kon je verschillende dingen winnen. Je had een kans van 1 op 5 om maar liefst 5000 decibels te krijgen wat een absoluut fortuin was in de MyCoke-economie. Ook was er een kans van 1 op 5 om een zeldzaam meubelstuk te krijgen dat alleen via deze promotie verkrijgbaar was. En als je pech had, kreeg je gegarandeerd nog steeds 1000 decibels.

De zeldzame meubels die via deze weg verkregen werden, veranderden ongeveer maandelijks, wat ze extra waardevol maakte. In latere versies van het programma kon je je punten ook gebruiken op mycokerewards.com om direct meubels te kopen.

Voor Coca-Cola was dit natuurlijk marketing goud: jongeren kochten meer frisdrank om codes te verzamelen, en het bedrijf kon precies bijhouden wie wat consumeerde en hoe actief ze op het platform waren. Voor spelers was het echter gewoon een extra manier om hun virtuele kamers te pimpen en status te verwerven.

Net als in Habbo Hotel was het creëren en inrichten van je eigen ruimtes een centraal onderdeel van de MyCoke-ervaring. Je kon beginnen met 12 privé-kamers (later verhoogd naar 20), en die volledig naar eigen smaak inrichten met behang, vloeren en meubels uit de catalogus.

De meubelcollectie in MyCoke had een heel herkenbare esthetiek voor die tijd: modern, strak, en natuurlijk altijd met een vleugje Coca-Cola rood-wit. Van banken tot stereosystemen, van lampen tot posters, je kon bijna alles kopen zolang je maar genoeg decibels had gespaard. En natuurlijk waren er speciale items: CD-spelers, jukeboxen en stereo's waarop je je zelfgemaakte muziek kon afspelen voor bezoekers.

Als eigenaar van een kamer had je alle macht. Je kon andere spelers rechten geven om meubels te verplaatsen, je kon mensen eruit schoppen als ze zich misdroegen, en je kon de ambiance precies zo creëren als je wilde. Sommige spelers creëerden nachtclubs waar constant muziek speelde, anderen bouwden gezellige hangplekken, en weer anderen maakten kunstgalerijen of themakamers.

Het sociale aspect was enorm. Je kon vrienden uitnodigen, je kon vreemden binnenlaten, en interessante gesprekken ontstonden in deze digitale ruimtes. Het was een vroege vorm van sociale media, zonder de likes, shares en algoritmes die later zouden komen.

MyCoke was niet alleen een chatroom, het platform bood ook diverse minigames die enorm populair waren, vooral als de hoofdservers vol zaten of tijdens onderhoud. Deze spelletjes waren toegankelijk via een lobby-systeem en boden niet alleen vermaak, maar ook de kans om extra decibels en exclusieve meubels te verdienen.

V-ego San was misschien wel het meest iconische spel. In een sumo-worstelomgeving speelden spelers steen-papier-schaar tegen elkaar, gekleed in sumo-outfits. Je koos elke ronde een beweging en hoopte dat je tegenstander versloeg. Sommige combinaties resulteerden in een gelijkspel, maar degene die aan het einde van drie rondes de meeste punten had, won decibels. Als je meerdere wedstrijden achter elkaar won, kreeg je speciale meubelbeloningen zoals tatami-matten en andere waardevolle items.

MyCoke Coaster was een memorygame gecombineerd met snelheid. Twee teams van spelers moesten een gekleurde hendel-combinatie onthouden en in de juiste volgorde intrekken om hun achtbaankarretje de heuvel op te duwen. Elke ronde werd de combinatie complexer, en het team dat als eerste de top bereikte, won decibels.

Recycler was een singleplayer game in een fabriek setting waar je meubels moest verplaatsen terwijl je obstakels ontweek. Als je een obstakel raakte, verloor je je lading en moest je opnieuw beginnen. Het was een race tegen de klok om zoveel mogelijk punten te scoren.

Uncover The Music was een matching game in een jungle-ruïne setting. Spelers moesten tegels omdraaien om dezelfde beats te vinden. Speciale tegels zoals een slang (die je beurt beëindigde) en een kikker (die automatisch matchte) hielden het spannend.

Quiz Game liet twee spelers tegen elkaar strijden om te zien wie het snelst vragen kon beantwoorde: een eenvoudig concept maar verslavend competitief spel.

Deze spelletjes waren perfect ontworpen om spelers bezig te houden en gemotiveerd te blijven. Ze waren simpel genoeg om snel te leren maar complex genoeg om meesterschap te belonen.

Eind 2004 gebeurde er iets groots: MyCoke lanceerde versie 2.0, ook wel "v2" of "beta" genoemd. Deze nieuwe versie draaide op een speciaal ontwikkeld platform genaamd Galapagos, gemaakt door Studiocom, en bracht belangrijke verbeteringen en nieuwe features.

De grootste toevoeging was de Coca-Cola Red Room, een speciale locatie waar je dubbele decibels kon verdienen voor al je activiteiten. Deze kamer was altijd bomvol met spelers die hun inkomsten wilden maximaliseren. Daarnaast kwamen er nieuwe locaties bij en werd de catalogus uitgebreid met premium meubels en exclusieve V-ego items en collectables.

Tegen 2005 had MyCoke zich gevestigd als een van de meest bezochte virtuele MMO-games op het web. Iedereen had een account, iedereen had nummers om te delen, en iedereen wilde meedoen. Het platform beïnvloedde zelfs carrières sommige voormalige spelers vertelden later dat MyCoke hen inspireerde om muziek te gaan maken in het echte leven.

Een van de meest gedenkwaardige aspecten van MyCoke waren de grote crossover-promoties met films en tv-shows. Coca-Cola gebruikte het platform om grote entertainment-releases te promoten, en dit leidde tot spectaculaire in-game transformaties.

De meest extreme promotie was waarschijnlijk voor de film Shark Tale in 2004. Het hele spel werd getransformeerd: alle avatars werden vissen in de stijl van de filmkarakters, alle kamers kregen onderwaterthema's, en er kwamen speciale minigames bij die bij de film pasten. Het was surrealistisch maar ook opwindend en je hele virtuele identiteit veranderde opeens.

Batman Begins (2005) bracht ook speciale meubels en promoties. American Idol (2005-2006) had meerdere tie-ins, wat logisch was gezien de muzikale focus van het platform. FIFA 2006 leverde voetbalthema-content op.

Deze promoties zorgden ervoor dat MyCoke altijd fris en actueel bleef. Er was altijd wel iets nieuws te ontdekken, nieuwe items te verzamelen, nieuwe ervaringen te beleven. Voor Coca-Cola was het een perfecte manier om buzz te creëren rond hun partnerschappen. Voor spelers was het gewoon vet cool.

Helaas kan niets eeuwig duren, en in 2007 begonnen de scheuren zichtbaar te worden. MyCoke kampte met enorme technische problemen: serverlag werd bijna ondraaglijk, glitches waren aan de orde van de dag, en de community begon weg te lopen. De technologie waarop het platform was gebouwd, Shockwave, begon gedateerd te raken en het onderhouden ervan werd steeds moeilijker en duurder.

De Britse versie was al in 2006 gesloten, en nu was de Amerikaanse versie ook in gevaar. Coca-Cola stond voor een keuze: investeren in een complete herstructurering van het platform, of iets anders proberen.

Op 6 december 2007 kwam de aankondiging waar niemand op zat te wachten: Coke Studios zou sluiten. Maar er was wel een alternatief; CC Metro.

Coca-Cola had een partnerschap gesloten met Makena Technologies, de makers van "There", een 3D virtuele wereld vergelijkbaar met Second Life. CC Metro zou een Coca-Cola-gebied worden binnen dit grotere universum, met meer mogelijkheden, betere graphics, en modernere technologie.

Spelers kregen de mogelijkheid om hun accounts te migreren. Al hun verzamelde meubels werden omgerekend naar een bepaald aantal credits in het nieuwe systeem. Carol Kruse, vice president van Global Interactive Marketing bij Coca-Cola, legde uit dat ze een digitale partner nodig hadden met technologie en mogelijkheden die ze zelf niet hadden. There.com bood meer flexibiliteit en creativiteit om een meer levensechte wereld te ontwikkelen.

CC Metro had inderdaad meer features: een hoverboard skatepark, een theater met Coca-Cola video's, de mogelijkheid om je eigen muziek te mixen, voice chat, aanpasbare avatars, en zelfs huisdieren en voertuigen. Het klonk allemaal geweldig op papier.

Maar er was één groot probleem: het was niet MyCoke. De charme was weg. De vertrouwdheid was verdwenen. En wat nog erger was: na het initiële uitwisselen van je meubels moest je echte geld uitgeven om meer credits te kopen. Het free-to-play model dat MyCoke zo toegankelijk had gemaakt, was vervangen door een pay-to-play systeem.

De community haakte massaal af. De nieuwe spelers kwamen niet. En toen There.com zelf in januari 2010 aankondigde te sluiten was het lot van CC Metro bezegeld. Op 9 maart 2010 ging CC Metro definitief offline, minder dan drie jaar nadat het als vervanger van MyCoke was gelanceerd.

En daarmee kwam een einde aan het tijdperk van MMO-gaming via Coca-Cola.

Voor veel voormalige spelers was het verlies van MyCoke en later CC Metro een emotionele klap. Dit waren geen gewone games, nee dit waren plekken waar vriendschappen werden gesloten, waar creativiteit tot bloei kwam, waar mensen uren hadden doorgebracht met het bouwen van hun perfecte virtuele wereld.

In de jaren die volgden, ontstonden er verschillende nostalgische gemeenschappen. Er kwamen petities om het spel terug te brengen. Reddit-threads vulden zich met herinneringen. Iemand maakte zelfs een replica van de music mixer zodat mensen hun oude nummers opnieuw konden maken. Een rogue server genaamd "Cavejam" probeerde het spel te recreëren, hoewel dit geen officiële ondersteuning had.

Het grote probleem voor fans die het spel wilden laten herleven, was de technologie. MyCoke draaide op Shockwave, een technologie die in 2019 werd stopgezet (net voor Adobe Flash hetzelfde lot onderging). De client- en serverbestanden waren verouderd en moeilijk te configureren. En natuurlijk had niemand toegang tot de originele broncode of assets van Coca-Cola.

Toch blijft de community actief. Een MyCoke Wiki op Fandom werd opgericht en houdt de geschiedenis levend. Er zijn Discord-servers waar voormalige spelers samenkomen en herinneringen ophalen. Periodiek verschijnen er YouTube-video's van mensen die hun oude screenshots en video's delen.

Je zou kunnen zeggen dat MyCoke gewoon een marketinggimmick was – en dat was het ook. Maar het was zoveel meer dan dat. Het platform demonstreerde enkele belangrijke dingen over het vroege internet en de kracht van virtuele gemeenschappen.

MyCoke was niet de enige virtuele wereld in het midden van de jaren 200.  Het was onderdeel van een bredere trend. Habbo Hotel (waar MyCoke's technologie van was afgeleid) was enorm. Club Penguin trok miljoenen jonge spelers. The Sims Online probeerde de populariteit van de franchise over te brengen naar een MMO-formaat. Second Life was de volwassen versie voor mensen die een serieuze virtuele tweede leven wilden.

Zelfs andere merken probeerden het: McDonald's had McWorld, Pepsi had later DewLabs. Disney liet Sulake Virtual Magic Kingdom (VMK) ontwikkelen, dat van 2005 tot 2008 draaide. Dit was een tijd waarin bedrijven experimenteerden met nieuwe vormen van engagement, voordat sociale media zoals Facebook, Twitter en Instagram de manier waarop merken met consumenten communiceerden volledig veranderden.

Wat deze virtuele werelden speciaals maakte, was de combinatie van creativiteit, gemeenschap en escapisme. Je kon jezelf zijn wie je wilde zijn, vrienden maken over de hele wereld, en dingen bouwen en creëren zonder fysieke beperkingen. Het was vrijheid in zijn puurste digitale vorm.

Maar deze werelden hadden ook hun beperkingen. Ze waren technisch complex om te onderhouden, vereisten constante nieuwe content om spelers betrokken te houden, en waren kwetsbaar voor technologische vooruitgang die ze verouderd maakte.

De opkomst en ondergang van MyCoke biedt verschillende lessen voor de moderne digitale wereld.

Technologie verandert snel. Wat vandaag geavanceerd is, kan morgen achterhaald zijn. Shockwave was een industriestandaard, maar werd ingehaald door nieuwere technologieën. Bedrijven moeten constant innoveren en upgraden, of ze risikeren irrelevant te worden.

Gemeenschap is belangrijker dan features. CC Metro had betere graphics en meer mogelijkheden dan MyCoke, maar het miste de gemeenschap en de cultuur die zich in MyCoke had ontwikkeld. Je kunt mensen niet zomaar migreren naar een nieuw platform en verwachten dat alles hetzelfde zal zijn.

Free-to-play werkt. De toegankelijkheid van MyCoke was een groot deel van zijn succes. Toen CC Metro overging naar een pay-to-play model, verloor het direct zijn aantrekkingskracht voor jongeren.

Nostalgie is krachtig. Bijna twee decennia later praten mensen nog steeds met warmte over hun tijd op MyCoke. De emotionele verbinding die mensen ontwikkelen met digitale ruimtes is echt en blijvend.

Merkintegratie kan organisch zijn. MyCoke toonde aan dat merken deel kunnen uitmaken van een ervaring zonder er opdringerig of geforceerd uit te zien. Het gaat erom de juiste balans te vinden tussen commerciële doelen en gebruikersplezier.

Sulake Corporation bestaat nog steeds en beheert Habbo Hotel, dat na ups en downs nog steeds actief is. Het bedrijf werkte ook aan andere projecten in de loop der jaren, maar Habbo blijft hun vlaggenschip.

Studiocom (nu VML Inc.) is uitgegroeid tot een grote digital marketing agency die blijft werken aan innovatieve campagnes en digitale ervaringen.

Coca-Cola gebruikt de domeinnaam mycoke.com nu voor algemene marketingdoeleinden en bestellingen voor zakelijke klanten. De glorie van de virtuele wereld is vervangen door meer praktische toepassingen.

Veel voormalige spelers zijn nu volwassenen met hun eigen carrières en gezinnen. Sommigen zijn de muziekindustrie ingegaan, geïnspireerd door hun ervaringen met de MyCoke music mixer. Anderen zijn game developers geworden. Weer anderen hebben gewoon een zachte plek in hun hart voor die tijd dat ze uren doorbrachten in een virtuele Coca-Cola-wereld.

Het is interessant om te speculeren of een platform zoals MyCoke vandaag zou kunnen slagen. Aan de ene kant hebben we nu veel betere technologie zoals cloud gaming, responsive design, cross-platform compatibiliteit. Een moderne versie zou kunnen draaien op mobiele telefoons, tablets, browsers en desktop applicaties zonder problemen.

Aan de andere kant is de digitale landscape fundamenteel veranderd. Jongeren hebben onbeperkte keuze in waar ze hun tijd doorbrengen: TikTok, Instagram, Snapchat, Discord, Roblox, Fortnite, Minecraft. De aandachtsspanne is korter, de verwachtingen zijn hoger en de competitie is moordend.

Maar er is ook een opwinding rond virtuele werelden terug te zien. Roblox en Fortnite tonen aan dat mensen nog steeds geïnteresseerd zijn in aangepaste, creatieve virtuele ruimtes. Het concept van de "metaverse" is hot (ook al zijn de huidige implementaties teleurstellend). VR en AR openen nieuwe mogelijkheden.

Misschien is er ruimte voor een nieuwe generatie merkgebaseerde virtuele werelden maar ze zouden radicaal anders moeten zijn dan MyCoke. Ze zouden mobiel-first moeten zijn, moeiteloos integreren met bestaande sociale platforms, en mogelijkheden bieden die echt uniek zijn.

MyCoke was een product van zijn tijd. De wilde, experimentele vroege jaren van het web 2.0, toen alles mogelijk leek en bedrijven nog steeds probeerden te begrijpen wat het internet kon zijn. Het was een tijd voordat algoritmes bepaalden wat je zag, voordat privacy-schandalen het vertrouwen schokten, voordat de commodificatie van elk aspect van online leven normaal werd.

Voor degenen die het beleefden, blijft MyCoke een speciale plek in hun herinneringen innemen. Het was meer dan een spel, meer dan een marketingplatform, meer dan een verzameling pixels op een scherm. Het was een gemeenschap, een hangplek, een canvas voor creativiteit. Het was een plek waar je kon zijn wie je wilde zijn, waar je kon experimenteren met muziek maken, waar je vrienden kon maken uit alle hoeken van de wereld.

De servers zijn al lang offline. De code is verloren of ontoegankelijk. De technologie waarop het draaide is achterhaald. Maar de herinneringen blijven. En misschien is dat wel de grootste overwinning van MyCoke. Niet de verkoopcijfers of de statistieken, maar de blijvende impact op de mensen die er hun tijd doorbrachten.

In een tijd waarin digitale ervaringen steeds vluchtige worden, waarin games en platforms komen en gaan met alarmerende snelheid, staat MyCoke als een herinnering aan wat mogelijk is als je mensen een plek geeft om samen te komen, te creëren, en te verbinden. Het was niet perfect, het was zeker commercieel gemotiveerd, maar het was echt. En in de geschiedenis van het internet, dat is iets bijzonders.